روز برنامه نویس ۲۰۲۰

چرا روز برنامه‌نویس اهمیت دارد؟

روز برنامه‌نویس اگر زمانی برای توجه کردن به ویژگی‌های خاص این شغل باشد، بسیار لازم و ضروری است. سوال اینجاست که به چه ویژگی‌هایی باید توجه کنیم؟

۱- برنامه‌نویسی یک کار «دانشی» است.

کار «دانشی» به انجام وظایفی گفته می‌شود که برای پرداختن به آن باید به پژوهش، استدلال، خلاقیت، و حل مسئله پرداخت. از آن‌جا که پرداختن به یک کار در طول روز‌های متوالی می‌تواند اثر‌های عمیق بر روی روان و جسم انسان باقی بگذارد و در تغییر سبک زندگی نمود پیدا کند، برنامه‌نویسی نیز مستثنی نیست.

برنامه‌نویسی، شغلی مستقل نیست. پیش‌تر هم انسان‌ها به دنبال مدل‌سازی جهان بیرون و خودکار‌سازی فرایند‌ها بوده‌اند. اما هیچ‌گاه به شیوه‌ی کنونی (در لحظه‌ی نگارش این پست) نبوده است به طوری که جلوه‌ی کنونی آن را به عنوان برنامه‌نویسی می‌شناسیم.

برنامه‌ها انواع مختلفی دارند و در نتیجه انواع برنامه‌نویسی‌ها هم وجود دارند. برنامه‌نویسی برای نرم‌افزار‌های کاربردی موبایل و وب بیشترین شهرت را دارند اما بدان معنا نیست که همه‌ی برنامه‌نویس‌ها در حال توسعه‌ی راهکار‌های نرم‌افزاری برای تجارت باشند. برنامه‌نویس‌هایی از قبل هم بوده‌اند که برای محسابات ریاضی، اخترشناسی، زلزله‌شناسی، هواشناسی، اقتصاد، آمار، زیست شناسی، و هرآنچه که بتوانید تصورش را بکنید، به کامپیوتر‌ها برنامه می‌دهند.

پس برنامه‌نویسی می‌تواند علاوه بر خدمت به «علوم کامپیوتر» در خدمت سایر رشته‌ها نیز باشد. کمااینکه بسیاری از اکتشافات در الگوریتم‌ها و هوش‌مصنوعی در واقع خاستگاهی غیر از دانشکده‌های مهندسی برق و کامپیوتر داشته‌اند.

حال احتمالا دید گسترده‌تری از نیاز به برنامه‌نویسی در صنایع و علوم مختلف داریم، لازم است بدانیم که این گستردگی در کنار تمام جذابیتی که دارد می‌تواند نکات منفی نیز داشته باشد. البته «منفی بودن» نسبی است و تنها در این متن به صرف این موارد می‌توان با چشم پوشی از موارد دیگر آن را پذیرفت.

۲- کلافگی، سردرگمی و وسواس

Content Management Systems Market Share Benchmark 2020این گستردگی و همچنین برخی اصول بنیادی باعث کلافگی و انواع وسواس می‌شود. برای مثال برخی برنامه‌نویس‌ها (مخصوصا افرادی که کمتر با مخاطبان نرم‌افزار‌های کاربردی و محیط‌های پویا در ارتباط هستند) دچار وسواس‌هایی در کمالگرایی و بهینگی می‌شوند؛ به طوری که از اتلاف وقت و یا بی‌نظمی‌های اداری دچار کلافگی می‌شوند. همچنین ممکن است در واکنش به این موضوع اتفاقا دنیای بیرون را نادیده گرفته و ظاهری ژولیده و سبک زندگی بی‌نظم داشته باشند. اگر به فرکانس ارسال اخبار مهم حوزه‌ی فناوری اطلاعات (که بتواند در کار روزمره‌ی افراد تاثیر بگذارد) توجه کنید، می‌بینید که برنامه‌نویس‌ها نمی‌توانند به تغییرات جهان اطراف بی توجه باشند و میزان این تغییرات بشدت قابل توجه است که افراد را غرق در انبوهی از اطلاعات و روش‌های انجام کار قرار می‌دهد. برای مثال تنها در حوزه‌ی «سامانه‌ی مدیریت محتوا» (CMS) بیش از پانصد راهکار موازی پر استفاده وجود دارد. این ویژگی باعث می‌شود که برنامه‌نویس‌ها دائما در حال تصمیم‌گیری باشند. می‌دانیم که ذهن ما در تصمیم‌گیری با محدودیت‌هایی مواجه است به طوری که پژوهش‌ها نشان می‌دهند که باید تصمیم‌گیری‌های روزانه را محدود کرد تا مغز آمادگی تفکر در سطوح بالاتر را داشته باشد. یک فرد بالغ عادی در طول یک روز ۳۵۰۰۰ تصمیم می‌گیرد که بلاشک این عدد برای یک برنامه‌نویس بالاتر بوده و موارد پیچیده‌تری را شامل می‌شود. در صورت عدم مواجهه با استراتژی مناسب، می‌تواند باعث خستگی‌های مفرط ذهنی شود. این اختلال می‌تواند تاب‌آوری افراد در مواجهه با ساده‌ترین چالش‌های روزمره را به شدت پایین بیاورد؛ به طوری که با عادی‌ترین اتفاق‌ها از کوره در می‌روند، در معاشرت‌های روزمره دچار بی‌حوصلگی می‌شوند، دائما احساس بی‌قراری می‌کنند، در خواب و خوراک نیز دچار بی‌نظمی می‌شوند.

۳- رضایت شغلی

پس ایجاد رضایت شغلی می‌تواند پیچیده باشد. برنامه‌نویسی مثل چای خوردن 😉 است. بنا به دلایلی که پیش‌تر گفته شد، برنامه‌نویس همیشه آمادگی برنامه‌نوشتن ندارد. هرچند که آن کار بسیار ساده باشد اما ممکن است به دلایل گفته شده آن را به تاخیر بیاندازد. در این صورت او با بازخورد‌های منفی رو به رو خواهد شد. ابتدا از سمت خودش برای عقب انداختن کار‌ها و بلند بالا شدن فهرست کارهای انجام نشده، و دیگری از سوی ذی‌نفعان پروژه که می‌تواند کارفرما، کاربر، و یا حتی بنچ‌مارک باشد.

پس شناخت mood برنامه‌نویس، یکی از کلیدی‌ترین پارامتر‌های رضایت شغلی است. پرداخت به موقع دستمزد و از پیش نوشتن شرح وظایف و شفافِ مکتوب کردن حدود و شیوه‌ی همکاری از اساس شکل‌گیری رضایت در برنامه‌نویس است. همانطور که گفته شد باید به محدود کردن تصمیم‌گیری‌های برنامه‌نویس‌ها و همچنین بازخورد‌های منفی کمک کرد. شفاف بودن ترتیب و جزییات انجام taskها، که توسط مدیر پروژه و بخش حداکثری آن پیش از آغاز پروژه انجام می‌شود، تصمیم‌گیری‌های برنامه‌نویس را محدود به جزئیات task می‌کند و حواشی مدیریتی را حذف می‌کند. به این ترتیب انسجام فکری بالاتر می‌روند و ضریب ارزش بازخورد‌های مثبت حاصل از انجام موفق هر task افزایش می‌یابد.

۴- گفتمان

گفتار معلم‌های ادبیات مشخص و واضح است. همچنین یک افسر نظامی را می‌توان از روی صدا شناخت. برنامه‌نویس‌ها هم شیوه‌ی گفتمان خود را دارند که نشان از تفاوت‌های آن‌ها در زیبایی‌سنجی، استدلال و تصمیم‌گیری دارد. Rationality یا رفتار بر اساس منطق، اثر زیادی را بر تمامی موارد فوق در بین برنامه‌نویس‌ها دارد. از دید دیگران تصمیم‌گیری‌های مرحله به مرحله و ارزیابی‌های افراطی حین عملیات، بدبینی‌های کسالت‌آور، و زود رنج بودن، نمود آن است.

۵- اجتماع

رفتار برنامه‌نویس‌ها و اجتماع شیوه‌ی منحصر به ایشان و را دارد. اجتماع‌های برنامه‌نویس‌ها بیشتر در شرکت‌ها، میتینگ‌ها، فضا‌های کار اشتراکی، همایش‌ها، نمایشگاه‌ها و قطعا در فروم‌های آنلاین مشاهده می‌شود. در واقع می‌شود گفت که برنامه‌نویس‌ها در اینترنت زندگی می‌کنند. مشخص است که قواعد خود برای انتخاب «پیشوا» (واژه‌ی بهتری پیدا نکردم) را دارند. برای مثال کسانی در این اجتماع‌ها بیشتر شنیده می‌شوند که سوابق آن‌ها در مشارکت در تولید محتوای فنی و آموزشی، کانتریبیوت در گیت، امتیاز در فروم‌ها و … از دیگران بیشتر باشد. در این پلتفرم‌ها، محتوای بسیار زیادی دست به دست می‌شود و دست بالای دست بسیار است. در نتیجه به مرور زمان برنامه‌نویس‌ها در اعتماد کردن و ارزشیابی گفتار‌ها سخت‌گیرتر می‌شوند و سخت‌تر اعتماد می‌کنند. از آن‌جا که در تفکر الگوریتمی، «صحت‌سنجی» اهمیت ویژه‌ای دارد، برنامه‌نویس‌ها به ظاهر «سخت» صحبت می‌کنند اما در واقع از سادگی زیاد چنین به نظر می‌رسد. می‌توان با آشنایی با قواعد استنتاج و جامعیت، به سادگی کلام ایشان را درک کرد و حتی از زیبایی آن لذت برد! در نتیجه یکی از اساسی‌ترین نیاز‌های برنامه‌نویس‌ها، حضور در اجتماع همکاران و هم صنفی هاست.

 

Leave a Reply 0

Your email address will not be published. Required fields are marked *