رحم

اِرْحَموا عَزیزاً ذَلَّ، وَ غَنیّاً افتْقَرَ، وَ عالِماً ضاعَ بَینَ جُهّالٍ. – پیامبر اسلام حضرت محمد (ص)
رحم کنید بر عزیزی که ذلیل شده، و ثروتمندی که فقیر شده، و دانشمندی که بین جاهلان گرفتار شده.

جمله‌ای به زیبایی بیان شده تا حق آیه را به جا آورد.

وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسانِ قَوْمِهِ – آیه‌ی چهارم سوره‌ی ابراهیم
و ما هیچ رسولی در میان قومی نفرستادیم مگر به زبان آن قوم

به نظر من، هدف از نام بردن دو گروه اول علاوه بر معنی واضحی که دارند، همچنین آماده کردن ذهن برای گروه سوم بوده است.

 

همه‌ی ما تجربه‌ی این را داشتیم که جایی عزیز باشیم؛ کس یا کسانی ما را دوست داشته باشند و بعد از مدتی به دلیل سفر، مرگ، یا غیره آن حس را تجربه نکنیم. حس بدی است.
خیلی از آدم‌ها را دیده‌ایم که ورشکست شده‌اند، پولی را از دست داده‌اند، و دیده‌ایم که چطوری شکسته می‌شوند؛ مخصوصا اگر صاحب کارخانه یا شرکتی بوده باشند و جلالی. می‌دانیم که چقدر سخت است. حس بدی است.
اما احتمالا همه قادر به تجربه این نیستند که حس دانشمندی که بین آدم‌هایی که اهل خرد نیستند گرفتارند چیست. به همین دلیل شاید خوب باشد که برگردیم به دو حس قبلی و سعی کنیم با تعمیم دادن آن‌ها بفهمیم که حالت آخر چقدر حس بدی است. به این نحو با معلم‌ها مهربان‌تریم. با آدم‌هایی که گاهی دیگر فایده‌ای در رفت و آمد کردن با ما نمی‌بینند. باید با این آدم‌ها مهربان‌تر بود.

بر سه كس رحم كنيد،عزيزى كه خوار شده و ثروتمندى كه فقير گشته و دانشمندى كه ميان جاهلان گمنام مانده
ارحموا عزيزا ذلّ و غنيّا افتقر و عالما ضاع بين جهّال



به این سه دسته آدم «رحم» کنیم. و فراموش نکنیم خدا به جامعه‌ای که به هم رحم نکنند، رحم نمی‌کند.

Leave a Reply 0

Your email address will not be published. Required fields are marked *